Als er geen mens op straat is en de stad
en ik zijn als vanouds weer een keer samen,
dan komt terug wat ik hier ooit bezat
en mompel ik die voor- en achternamen.

Ik ken ze nog, ik heb ze liefgehad,
die lotgenoten die naar mij toe kwamen,
met wie ik uren op terrassen zat
of blokte in de bieb voor een tentamen.

Als het maar stil genoeg is, komen zij
onzichtbaar maar aanwezig naast mij lopen.
De tijd verstreek, maar niets ging echt voorbij.

Kom, zeg ik dan, we gaan een biertje kopen,
of: slapen we in jouw bed of bij mij?
En weer gaat er een wereld voor me open.

Ronald Ohlsen (2005)