Happy Hardcore is gewoon heerlijk jeugdsentiment. Muzikaal gezien is het nog net zo ruk als vroegah. Daar moet een mens niet moeilijk over doen: dat pik je of dat pik je dat niet. Ik wel. Nu beter als in de jaren ’90 overigens. Dat is dan wel weer frappant.

Qua teksten is het inderdaad nogal ‘van dik hout…’, maar ook daar ligt waarschijnlijk de ‘kracht’ in: steekwoorden worden herkend en onthouden. Mensen onthouden nu eenmaal makkelijker ‘Rozen zijn rood en schepen vergaan…’ dan een werk van Vondel ofzo.

Vergeet trouwens niet dat bij Happy Hardcore vaak bestaande ‘klassiekers’ genomen worden en met een beat eronder en opgepoetste stem werden uitgebracht. Dit draagt weer bij aan de herkenning (“Hé, dat is een nummer dat mijn ouders luisteren. Maar dan wel met ‘onze’ beats eronder!”)

Dit brengt me trouwens bij een ander punt: de muziek mag simpel zijn, de makers (en dan vooral de producers) hebben over het algemeen een bijzonder goede muziekennis! Zij hebben een bijzonder grote parate muziekkennis om de juiste riffjes en beat-lijntjes terug te vinden in bestaande muziek en te hergebruiken. De meeste producers zijn uiteindelijk van ‘jouw generatie’…

Dat het je smaak niet is, kan natuurlijk. Maar of je er te oud voor bent: ik weet niet of leeftijd er expliciet wat mee te maken heeft, anders dan waarschijnlijk al een opgebouwde muzieksmaak hebben toen dit uitkwam.

Dit filmpje laat een aardige mix zien, en ik ken eigenlijk alle nummers wel, maar ik vrees dat ik net voor de Happy Hardcore doorbraak muzikaal volwassen ben geworden, waardoor ik deze stroming nu en toen niet heb kunnen eh, absorberen. Tijdens het bekijken vroeg ik me af waarom niet:

1. Vrij eenvoudige instrumentatie, waar geen enkel organisch instrument in te ontdekken valt. Zelfs stemmen worden bewerkt. Het geeft het geheel plastic melodieen met daarbij een te grote nadruk op de eveneens te eenvoudige beat.
2. Te simpele teksten, waar ik geen enkel gevoel in kan ontdekken.

Enfin, het is wel knap dat het destijds zoveel (jonge) mensen heeft weten te raken en ik vraag me wel eens af of dit te vergelijken is met de doorbraak van de Rock & Roll rond 1955. De jeugd van toen hield niet (meer) van de luistermuziek van hun ouders (crooners) en richtte zich op de dansbare muziek (R&R) van hun eigen generatie.

Help, ben ik nu ‘oud’?