4 Chords
4 reacties -
21-01-2009 @ 17:47 door robert
Een tijdje geleden schreef Peter over overeenkomsten tussen popliedjes en of hier dan sprake was van toeval of plagiaat. Interessante vraag en (één van) zijn comclusie(s) was dat dit ontonkoombaar was omdat alles al eens gedaan is in de (pop) muziek.
Het bewijs hiervan kwam ik vandaag tegen in de vorm van het nummer ’4 Chords’ van The Axis of Awesome. Zij tonen aan dat er best veel popliedjes zijn die van 4 akkoorden uitgaan. Dezelfde 4 om precies te zijn. 
Overigens kloppen volgens mij niet alle voorbeelden, maar het gaat om het idee zullen we maar zeggen… 
Er is ook nog een live versie waarin ze ook nog wat andere nummers meenemen.
Oh ja, bonusvraag voor de musici onder jullie: welke 4 akkoorden zijn het? (En daarbij kun je me alles wijsmaken: ik ben qua muziek spelen nooit verder gekomen dan blokfluit in de brugklas… )
24 January 2009 @ 0:23
Leuke post en grappig filmpje. Dit gegeven is niet heel nieuw, maar wel leuk om te horen.
Ok, toelichting. In de westerse popmuziek is er een beperkt aantal hoofdakkoorden, vaak aangegeven met de letters A -> G of I – VII in Romeinse cijfers.
De nummers die je in dit filmpje hoort bevatten allemaal dezelfde 4 akkoorden wisselingen, bijvoorbeeld: A-E-F#m-D of I-V-VIm-IV (1,5,6m,4).
De ‘m’ geeft aan dat het een mineur akkoord betreft (telkens de derde).
Er zijn vele van deze standaard akkoorden schema’s en die komen in veel liedjes voor. Dat is ook het uitgangspunt van dit filmpje.
Echter, muziek is meer dan akkoordenwisselingen, want je hebt ook iets als toonhoogte. De originele versies van de bovenstaande nummers zijn niet allemaal in dezelfde toonhoogte opgenomen. (daarom zingen ze die nummers ook zelf in dit clipje).
De akkoordenwisseling A-E-F#m-D is wat verschillen betreft hetzelfde als E-B-C#m-A (die je in dit filmpje hoort), maar het klinkt heel anders, omdat het een andere toonsoort betreft (3,5 toon hoger). Hierdoor kun je nog meer varieren en de muziek unieker maken. Voeg daar nog variaties in ritme, klankkleur, en instrumentatie, samenstelling etc. aan toe en je krijgt iets wat er (bijna) niet meer op lijkt.
Eigenlijk is muziek soms net als lego. Je hebt een aantal basis bouwstenen, maar je kan er telkens weer totaal andere dingen van maken.
24 January 2009 @ 12:08
Kijk, dat is nog eens een uitleg. Dank je Peter!
27 March 2009 @ 3:30
Daar ben ik het helemaal niet mee eens. Veel mensen (vooral die weinig van muziek weten) onderschatten hoe essentieel een akkoordenschema is voor veel aspecten van muziek waarneming. Het is de structuur waar de melodie zich op bevind. Je kunt het zien als een weg waar auto’s rijden, en waarbij de auto de melodie is en de weg het akkoordenschema. Door de beperkingen van de weg, kunnen de auto’s maar een gelimiteerde route afleggen (iets meer links of rechts op de weg, recht rijden, slingeren etc), maar indien je op de landkaart kijkt en kijkt hoe de auto is gereden, zal je er afgerond dezelfde vorm in herkennen. Of een skelet, waar telkens een ander huid op geplakt is. In eerste instantie lijkt het verschillend, maar eigenlijk is het gewoon veel hetzelfde. Alleen de buitenste laag is anders. Onbewust vinden mensen ze ook meer op elkaar lijken dan ze zelf in eerste instantie denken. Je hebt zo’n gevoel dat je zo’n liedje al kent, terwijl dit de eerste keer nog niet zo is.
Bij het maken van een melodie op een akkoordenschema zul je ook vaak weer diezelfde tonen raken. Wel zal hoe korter het akkoordenschema is, dit minder opvallen. Het is immers al zo algemeen.. Dit is ook vergelijkbaar met een schilderij. Stel je laat 2 vijfjarigen een huis schilderen op een wit doek. De beide huizen zullen vast zeer simplistisch zijn en op elkaar lijken, maar je niet direct doen denken aan plagiaat. Maar stel er zouden 2 zeer goed getekende huizen staan die sterke gelijkenissen vertonen, zou je dit eerder wel plagiaat noemen.
Persoonlijk ben ik een beetje uitgekeken op die uitgekauwde akkoordenschema die vaak worden gebruikt in de hedendaagse popmuziek. Toen ik net popmuziek begon te luisteren, vond ik het vaak wle leuke liedjes, maar na een tijdje heb je constant het gevoel dat je alles al kent. Je kunt liedjes al meezingen als je ze de eerste keer hoort (vooral type songfestival liedjes)
De prikkeling van muziek verdwijnt naarmate je kennis van muziek groter wordt. Ik heb ook het idee dat dit iets met intelligentie te maken heeft. Volksmuziek (a la frans bauwer) is immers bijna altijd precies hetzelfde, en mensen schijnen hier geen problemen mee te hebben en kopen vol enthousiasme iedere bijna identieke plaat die in dit genre uitkomt. Ik vind het erg jammer dat er weinig muziek wordt gemaakt met wat boeiendere (langere) schema’s met wat minder ‘corny’ schema’s. Ik vind muse hier bijvoorbeeld in sommige nummers sterk in . Het klinkt in de core zo nieuw, dat het me prikkelt.
Ik denk trouwens dat het ook meespeelt dat ik zelf muziek componeer, en veel over muziek nadenk. Dan verlang je misschien eerder naar meer prikkeling dan iemand die het even voor de ontspanning opzet.
18 May 2010 @ 19:31
Ik heb een vraagje: Weet iemand soms bladmuziek van dit ‘liedje’? Noten zijn ook goed, als het maar kan helpen.