Je bent in Groningen, maar hier
ben je dat niet, dit is een onbekende
plek, dit is een gedicht in
deze stad

waarin je al die jaren kwam en
ging, door altijd zon, altijd regen,
altijd wind, totdat je hier
stond, en dit las.

Je kwam en gaat weer weg, ook nu.
Zo zal het blijven tussen ons, ik ben
een onbekende plek.

Rutger Kopland

…
Maar weet je wat ik dan heel graag wil?
De klok niet heen of terug, maar stil

Zodat het prachtige moment
Die nacht in bed, die schaterlach
Dat gevoel dat nooit echt went
Dat dat wat langer blijven mag
Het heerlijke dronkemansdiner
Of het applaus straks aan het eind
Of die vakantie met z’n twee
Dat die niet zomaar verdwijnt
Maar even blijft, heel even blijft
Verdomme, u begrijpt me wel
Ik sta er niet te lang bij stil
Daarvoor gaat alles veel te snel
Maar daar ben ik hier niet voor
We moeten door, we moeten door.

Youp van ‘t Hek

Als er geen mens op straat is en de stad
en ik zijn als vanouds weer een keer samen,
dan komt terug wat ik hier ooit bezat
en mompel ik die voor- en achternamen.

Ik ken ze nog, ik heb ze liefgehad,
die lotgenoten die naar mij toe kwamen,
met wie ik uren op terrassen zat
of blokte in de bieb voor een tentamen.

Als het maar stil genoeg is, komen zij
onzichtbaar maar aanwezig naast mij lopen.
De tijd verstreek, maar niets ging echt voorbij.

Kom, zeg ik dan, we gaan een biertje kopen,
of: slapen we in jouw bed of bij mij?
En weer gaat er een wereld voor me open.

Ronald Ohlsen (2005)